Dreamboat of Ladies Bjorn Crikeysson

Lion Stats
Experience
18080 / 24750 (73%)
Level 16
Strength 125 Speed 133
Stamina 97 Smarts 104
Agility 104 Skill 20
Total Stats: 583


Lion Currents
Age 11 years, 2 months old
Hunger
0%
Energy 90 / 100
Impression
Dreamboat
Personality
Loner (Neutral)
Breeding Info
Father Crikey (Deceased) Mother Newly Claimed Lioness (Deceased) View Full Heritage
Last Bred N/A Fertility N/A View All Cubs Bred (24)
Appearance Markings
Base Rough Ruby (Marbled Skin) Slot 1: Glacial Points (68%)
Slot 2: Chatoyant Margay (100%)
Slot 3: Onyx Margay (44%)
Slot 4: Onyx Lace (46%)
Slot 5: Onyx Hindquarters (27%)
Slot 6: Hyena Blots Heavy Onyx (100%)
Slot 7: Gold Cheetah Heavy (100%)
Slot 8: Under White 8 (38%)
Slot 9: Arctic Feline Unders (56%)
Slot 10: White Trim (40%)
Slot 11: Black Low Flow (31%)
Slot 12: Under Silky 4 (53%)
Slot 13: Cream Strokes (14%)
Slot 14: Red Side Band (44%)
Slot 15: Brown Low Flow (94%)
Slot 16: Cream Mottled Vents (33%)
Genetics Red Dark Countershaded Special
Eyes Dioptase
Mane Type Scarce
Mane Color Cream Lighter
Mutation Primal (Ferus)
Marking Slots
16
Equipped Decorations
Clean Lake
Lifetime
Attacks Defended 8 Explore Steps Taken 8007 NPCs Defeated 678
Lions Sent Away 84 Lions Killed 0
Studding Services
This male lion is offering studding services, for a price of 1 GB OR 400 SB. Lionesses must have a minimum of 20% fertility to breed.

This male lion has 15/15 studding slots left open this week.

* Selecting an item to send with the request will remove the item from your hoard and apply it to the stud if your request is accepted. If your request is removed or denied for any reason the item will be returned to you. Multiple items can be sent at the same time providing they do not cancel each other out in their effects.

* Breeding to a mutated stud does not affect your chances of conceiving a mutated cub unless the stud is a variation of piebald or primal.
Biography
THE HISTORY OF THE LION PRIDES
Polish version below. I apologize for all errors in the text, I translated using Google Translator.

The history of the first dynasty of the Stormpride is not very colorful, and the vast majority of its progenitors have long since been forgotten and in principle nothing special is known to them about them. Apparently, there is an old legend or rather just fragments of it mentioning a lion named Rasaere, from whom it all began. At that time, the Stormpride did not exist at all, but Rasaere gathered a few lionesses around him who wanted to accompany him on their journey in the savannah, and hence the first generation born in these parts. The more well-known fragments of the story relate to time after many years when a pair of loners unknown by name, from whom the female probably came from Rasaere, found a lonely soaked lion on the river bank. They named him Tharon and looked after him like their own child. When the young lion grew up, he left his foster parents and decided to create a large, strong pride, a real one. He planned everything himself, and then began to put it into practice immediately. As the first ruler he took a new name, which also contained the name of the new pride, namely the Stormsun. Of course, the sun part was to be reserved exclusively for the king. Newly recruited lionesses, and in the future also those who are over 1 year old should of course receive to the first part of the name part paw as a sign that they are just learning the rules prevailing in the pride. Similar rules applied to males, except that in order to distinguish them, the second part of the name was claw. Apart from that, except names of the lion cubs and the kings, names of the other adult lions could have had any two parts. The names of the lion cubs have always been one-part. The Stormsun also developed a rank system for his pride, which worked quite well and remained in it permanently. The king could have many lionesses, but only one chosen among them received the title of the Queen and was his most important mate. In turn, the Prince or the Princess were those who were to take over power in the pride in the future, so the future king and the future queen. Adult males who were not of course a Prince or King played the role of Warriors patrolling the borders and protecting the pride from external threats. On the other hand, lionesses could become Huntresses for the pride or Nannies taking care of lion cubs. It also happened that some lionesses were only interested in making nice time for the males and breeding the new cubs. These were called Pleasure Nymphs in the pride. As a rule, they were also the only lionesses that were also available for lions from outside the pride. And finally, the Elders, that is, the oldest members of the group, if they wanted to, of course, could take the rank of Master or Mistress and deal with the transfer of their knowledge and experience to the other lions of the pride. Ranks belonged only to adult lions, but those who completed the year could already determine who they would be in the future by undertaking the appropriate training. With the pride shaped like this, the Stormsun chose the lioness as his first queen, who received the name Velvetfur from him. After them, their son Windsun took over the pride, and then his son Noblesun. The Throne of the Stormpride was to be hereditary and passed down from father to son, but the Noblesun could not have children, so he secretly adopted another successor with his mate. Thus, after his death, the Flamesun became king and it was he and his pride who appeared in the Piebald dynasty known today. Although less than a full pride indeed was piebald, but so it clashed, because the dynasty was to take its name from the appearance or mutation of its first king. During the reign of the Flamesun, his daughter Patchfur left and created her own pride with her mate, however, based on exactly the same principles on which she grew up. Her pride was initially called the Darkpride, and her first mate formerly known as Cadavre became the king Darksun. Unfortunately, he was quickly attacked unexpectedly by another male and killed. According to the prevailing customs at the time, the winner of this duel became the new king, and his current name Sarkhan was renamed to the Diresun. Patchfur honestly hated him for what he did and did not want to be his queen, so the male forced her to this by using violence. A desperate lioness then tried to run away to seek help from her father, but she was imprisoned and kept under guard for a very long time. The rest of the pride was terrified of the new ruler, who quickly became known for his cruelty. The queen was very closely guarded throughout her pregnancy, and as soon as she gave birth, the lion cub was immediately taken away. The Diresun was dissatisfied, because the daughter was born, and not the son finally let the little one live, and only when she was a year old he chased her from the pride. Meanwhile, Patchfur returned to the hunt and had a little more peace when the king dealt with other matters. Now he was not so much paid attention to her, so she tried again to escape. This time she managed to get far away from her pride when she suddenly met a lonely male. At first she was very scared, but the stranger turned out to be a good and kind lion, he did not intend to attack her. Instead, he suggested that she take refuge in a nearby cave where he temporarily lived. He quickly guessed that she was tired and hungry, so he also offered her some hunted prey. When they were sitting together and eating a meal, the lioness calmed down enough to tell him her whole story after a moment's hesitation. The loner, who had a noble and brave heart, immediately decided to put an end to her troubles, but he said nothing, don't wanting to upset her again. As soon as the tired female finally fell asleep, silently he left the cave and went straight to the territory of her pride. The lionesses intended to attack and chase him, but when he said he wanted to fight their king they agreed to lead him to the Diresun. It is difficult to say how long it all lasted, because the strength of both males was balanced, and each of them fought with equally great stubbornness. Eventually, the younger lion won the hard fight and strangled the king to the ground, and finally ended his life with his massive fangs. The lionesses, seeing that the Diresun had been killed, roared with approval and wanted to immediately proclaim the stranger as the new ruler of the pride, but he told them to wait a moment and ran quickly to his cave. Fortunately, Patchfur was still there, she woke up and was now looking uncertainly for her benefactor. She was very upset to see that he was wounded, but they were not fatal wounds and it calmed her down a bit. The male told her exactly about everything, at the end he stated that she is now free and can independently decide on his further life. He said that he did not want to force her to do anything and that he would not be king without her consent. Patchfur, who at first listened to his words with great surprise, gradually began to smile and when the silence fell, without a word her head snuggled into the soft fur on the male's chest. He was surprised, but he understood, and this small gesture was enough for him. They both said that in the current situation it would be better to change the name of the pride so that it no longer reminds the lioness of her sad past. And so the pride of Patchfur soon became the Dawnpride, and her new mate the king Shiningsun. Later, their sole son, the Thornsun, became the next ruler of the Dawnpride. Meanwhile, in the Stormpride was not going well. The current king, the half brother of the Patchfur and also the uncle of the Thornsun the Eternalsun was already old and could not cope with the Ferus dynasty attacking his pride more often. They were primitive lions, much larger and stronger than all opponents and the Eternalsun felt that there was no chance with them. The pride suffered increasing losses through their attacks, and the old king was beginning to feel completely helpless. Finally, fearing for the lives of his children, he preventively sent them away to look for his half-sister's pride. However, only one of them reached the Dawnpride, the rest decided to go somewhere around the area or to other prides and live on their own paw. At that time, the unfortunate Eternalsun, although he fought very bravely to defend the Stormpride, was eventually forced to step down and hand them over to the intruders. In this way the rule of the new dynasty - the Ferus dynasty - began in the Stormpride. The new king gave up the current pride names, claiming that this was an unnecessary difficulty and he stayed with his current name, and it was Bjorn, Bjorn Crikeysson, because his father's name was Crikey. Meanwhile, in the Dawnpride, the Thornsun was dying of some serious African disease, and without any other worthy successor to him, he appointed his young cousin the Brightsun as a new king. Thanks to this, the Piebald dynasty could survive and continue to live a normal life in the Dawnpride, but the Stormpride would now forever remain the property of the Ferus dynasty.

THE END


DZIEJE LWICH STAD

Historia pierwszej dynastii Stada Burzy nie jest zbyt barwna, a zdecydowana większość jej protoplastów dawno już poszła w niepamięć i w zasadzie nic szczególnego nam o nich nie wiadomo. Podobno istnieje stara legenda czy raczej już tylko jej urywki wzmiankujące o niejakim lwie imieniem Rasaere, od którego wszystko się zaczęło. Wtedy jeszcze Stado Burzy w ogóle nie istniało, Rasaere zgromadził jednak wokół siebie kilka lwic, które chciały mu towarzyszyć w wędrówkach po sawannie i stąd pojawiło się pierwsze pokolenie narodzone w tych stronach. Bardziej znane fragmenty opowieści dotyczą już czasu po wielu latach kiedy to para nieznanych z imienia samotników, z których samica pochodziła przypuszczalnie od Rasaere znalazła na brzegu rzeki samotne przemoczone lwiątko. Dali mu na imię Tharon i opiekowali się nim jak własnym dzieckiem. Gdy młody lew dorósł opuścił przybranych rodziców i podjął decyzję o utworzeniu dużego silnego stada, takiego z prawdziwego zdarzenia. Sam wszystko zaplanował, po czym zaczął niezwłocznie wcielać to w życie. Jako pierwszy władca przybrał nowe imię, które zawierało w sobie też nazwę nowego stada, a mianowicie Burzowe Słońce. Oczywiście człon Słońce miał być zarezerwowany wyłącznie dla króla. Nowo zwerbowane lwice, a w przyszłości także i te, które ukończyły 1 rok życia powinny oczywiście otrzymywać do pierwszego członu imienia człon Łapa na znak, że dopiero się uczą zasad panujących w stadzie. Podobne reguły dotyczyły i samców, tyle, że u nich dla odróżnienia drugim członem imienia było Pazur. Nie licząc tego, lwiątek oraz króla imiona pozostałych dorosłych lwów mogły mieć już dwa dowolne człony. Imiona lwiątek były zawsze jednoczłonowe. Burzowe Słońce wypracował też dla swego stada system rang, który sprawdzał się całkiem nieźle i pozostał w nim już na stałe. Król mógł mieć wiele lwic, ale tylko jedna wybrana spośród nich otrzymywała tytuł Królowej i była jego najważniejszą partnerką. Z kolei Księciem lub Księżniczką zostawali ci, którzy w przyszłości mieli przejąć po nich władzę w stadzie, a więc przyszły król i przyszła królowa. Dorosłe samce nie będące oczywiście Księciem lub Królem pełniły rolę Wojowników patrolujących granice i chroniących stado przed zagrożeniem z zewnątrz. Lwice natomiast mogły zostać polującymi dla stada Łowczyniami albo Nianiami opiekującymi się lwiątkami. Zdarzało się też, że niektóre lwice interesowało wyłącznie umilanie czasu samcom i płodzenie nowych młodych. Te nazywano w stadzie Nimfami Przyjemności. Z reguły były to też jedyne lwice, które były dostępne także dla lwów spoza stada. I wreszcie starszyzna, czyli najstarsi członkowie grupy jeżeli tego oczywiście pragnęli mogli podjąć rangę Mistrza albo Mistrzyni i zająć się przekazywaniem swej wiedzy oraz doświadczenia pozostałym członkom stada. Rangi przysługiwały wyłącznie dorosłym lwom, ale te które ukończyły rok mogły już określać kim zostaną w przyszłości podejmując przy tym odpowiednie szkolenie. Z tak ukształtowanym stadem Burzowe Słońce wybrał na jego pierwszą królową lwicę, która otrzymała od niego imię Aksamitne Futerko. Po nich władzę nad stadem objął później ich syn Wichrowe Słońce, a z kolei po nim jego syn Szlachetne Słońce. Tron Stada Burzy miał być dziedziczny i przekazywany z ojca na syna, ale Szlachetne Słońce nie mógł mieć dzieci, więc w tajemnicy wraz z partnerką adoptował kolejnego następcę. Tak oto po jego śmierci królem został Płomienne Słońce i to dopiero on oraz jego stado pojawili się w znanej dziś dynastii Łaciatych. Co prawda niecałe stado było rzeczywiście łaciate, ale tak się utarło, ponieważ dana dynastia miała przybierać swą nazwę od wyglądu lub mutacji jej pierwszego króla. W czasie panowania Płomiennego Słońca jego córka Łaciate Futerko odeszła i założyła wraz ze swoim partnerem własne stado oparte jednak na dokładnie tych samych zasadach, na których sama się wychowała. Jej stado początkowo nosiło nazwę Stado Mroku, a jej pierwszy partner wcześniej znany jako Cadavre został królem Mrocznym Słońcem. Niestety dosyć szybko został niespodziewanie zaatakowany przez innego samca i zabity. Zgodnie z panującymi wówczas zwyczajami zwycięzca tego pojedynku stał się nowym królem, a jego dotychczasowe imię Sarkhan przemianowano na Straszliwe Słońce. Łaciate Futerko szczerze nienawidziła go za to, co zrobił i nie chciała być jego królową, więc zmusił ją do tego posługując się przemocą. Zrozpaczona lwica próbowała potem uciec, by szukać pomocy u swojego ojca, ale została uwięziona i przez bardzo długi czas znajdowała się pod strażą. Reszta stada panicznie bała się nowego władcy, który szybko stał się znany ze swego okrucieństwa. Królowa była bardzo mocno pilnowana przez cały okres ciąży, a kiedy tylko urodziła natychmiast odebrano jej lwiątko. Straszliwe Słońce był niezadowolony, bo urodziła mu się córka, a nie syn ostatecznie pozwolił jednak małej żyć i dopiero, gdy ta skończyła rok przegonił ją ze stada. Tymczasem Łaciate Futerko powróciła do polowań i miała trochę więcej spokoju gdy król zajął się innymi sprawami. Teraz już tak usilnie nie zwracano na nią uwagi, więc po raz kolejny spróbowała uciec. Tym razem już zdołała się porządnie oddalić od terenów swojego stada kiedy nagle spotkała samotnego samca. Początkowo bardzo się przestraszyła, ale nieznajomy okazał się być dobrym i życzliwym lwem, wcale nie zamierzał jej atakować. Zaproponował natomiast, żeby schroniła się w pobliskiej jaskini, którą tymczasowo zamieszkiwał. Szybko domyślił się, że była zmęczona i głodna, więc ofiarował jej również trochę upolowanej zdobyczy. Kiedy już siedzieli razem i jedli posiłek lwica uspokoiła się na tyle, żeby po chwili wahania opowiedzieć mu całą swoją historię. Samotnik, który miał szlachetne i odważne serce natychmiast postanowił położyć kres kłopotom Łaciatej, ale nic nie powiedział nie chcąc jej przypadkiem na nowo zdenerwować. Kiedy tylko zmęczona samica wreszcie zasnęła po cichu wyszedł z jaskini i podążył wprost na terytorium jej stada. Lwice zamierzały go zaatakować i wygonić, ale gdy powiedział, że chce walczyć z ich królem zgodziły się zaprowadzić go do Straszliwego Słońca. Trudno powiedzieć jak długo to wszystko trwało, bo siły obu samców były wyrównane, a każdy z nich walczył z równie wielką zawziętością. Ostatecznie młodszy lew wygrał to ciężkie starcie i przydusił króla do ziemi, po czym definitywnie zakończył jego żywot swoimi masywnymi kłami. Lwice widząc, że Straszliwe Słońce został zabity zaryczały z aprobatą i chciały natychmiast obwołać nieznajomego nowym władcą stada, ale on kazał im chwilę zaczekać i pobiegł szybko do swojej jaskini. Na szczęście Łaciate Futerko wciąż tam była, obudziła się już i teraz niepewnie rozglądała się za swoim dobroczyńcą. Bardzo się przejęła widząc, że jest poraniony, ale nie były to śmiertelne rany i to nieco ją uspokoiło. Samiec dokładnie opowiedział jej o wszystkim, na sam koniec stwierdził, że teraz jest wolna i może samodzielnie podjąć decyzję o swoim dalszym życiu. Powiedział, że nie chce jej do niczego zmuszać i że nie zostanie królem bez jej zgody. Łaciata, która początkowo słuchała jego słów z dużym zdziwieniem stopniowo zaczęła się uśmiechać i w momencie kiedy zapadła cisza bez słowa wtuliła się łbem w miękkie futro na piersi samca. Był zaskoczony, ale zrozumiał i ten drobny gest w zupełności mu wystarczył. Oboje stwierdzili, że w obecnej sytuacji lepiej będzie zmienić nazwę stada, aby nie przypominała ona już więcej lwicy o jej smutnej przeszłości. I tak stado Łaciatego Futerka wkrótce stało się Stadem Świtu, a jej nowy partner królem Lśniącym Słońcem. W późniejszym okresie następnym władcą Stada Świtu został ich jedyny syn Cierniste Słońce. Tymczasem w Stadzie Burzy nie działo się najlepiej. Obecny król, a przyrodni brat Łaciatego Futerka i zarazem wuj Ciernistego Słońca Wieczne Słońce był już stary i nie radził sobie z atakującą coraz częściej jego stado dynastią Ferusów. Były to lwy w typie pierwotnym, o wiele większe i silniejsze, niż wszyscy dotychczasowi przeciwnicy i Wieczne Słońce czuł, że nie ma z nimi żadnych szans. Stado przez ich napady ponosiło coraz to większe straty, zaś stary król zaczynał czuć się kompletnie bezradny. W końcu bojąc się o życie swoich dzieci zapobiegawczo odesłał je na poszukiwanie stada swojej przyrodniej siostry. Do Stada Świtu dotarło jednak tylko jedno z nich, reszta zdecydowała się rozejść gdzieś po okolicy lub do innych stad i żyć na własną łapę. W tym czasie nieszczęsny Wieczne Słońce choć walczył bardzo dzielnie w obronie Stada Burzy ostatecznie był zmuszony ustąpić i oddać je intruzom. W ten oto sposób w Stadzie Burzy rozpoczęło się panowanie nowej dynastii – dynastii Ferusów. Nowy król zrezygnował z dotychczasowych stadnych imion twierdząc, że to niepotrzebne utrudnienie i pozostał przy swoim obecnym imieniu, a brzmiało ono Bjorn, Bjorn Crikeysson, ponieważ jego ojciec nazywał się Crikey. Tymczasem w Stadzie Świtu Cierniste Słońce umierał na jakąś ciężką afrykańską chorobę, a nie mając akurat przy sobie żadnego innego godnego go następcy na nowego króla mianował swego młodego kuzyna Jasne Słońce. Dzięki temu dynastia Łaciatych mogła przetrwać i wieść dalej normalne życie w Stadzie Świtu, jednak Stado Burzy miało od teraz już na zawsze pozostać własnością dynastii Ferusów.

KONIEC